บทที่ 36 คนที่ควรร้องไห้คือฉันต่างหาก!

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังสลับเป็นจังหวะในห้องพักฟื้นผู้ป่วย VIP ของโรงพยาบาลเอกชนหรู 

ม่านฝันนั่งข้างเตียงลูกสาว น้ำตาร่วงไหลไม่ขาดสาย ดวงตาบวมช้ำเพราะเฝ้าราเชลตลอดทั้งคืนโดยไม่ขยับไปไหน แม้เธอจะอ่อนล้าแค่ไหน แต่หัวใจของเธอไม่เคยยอมแพ้

เสียงประตูถูกเปิดออกอย่างแรง รามสูรก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่สนใจแม้แต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ